16 december 2017

Zaterdag 16 december 2017

Al dagen zijn de vrouwen druk in de weer om het solidariteitsfeest voor te bereiden. Het is een zeer drukke tijd want het is het einde van het schooljaar en het einde van het werkjaar. Oudercontact dagen, schoolfeesten, diploma uitreikingen, eindejaarsfeesten op het werk, uitstappen van organisaties als afsluiting van het werkjaar, de voorbereidingen van de vakantiekolonies en de jeugdkampen. Dit alles komt aan de beurt in een gewoon gezin. Daarbij staan de presidentsverkiezingen voor de deur (17 december – tweede ronde).

Misschien moeten we ons verblijf over twee jaar verschuiven naar een minder drukke tijd!

Linda, Mieke en ik denken soms dat we het ook druk hebben maar eigenlijk leven wij in een vakantiesfeer.

20171216_200523.jpg

Om 18 uur gaan we, op ons gemakje, naar Rayen Mahuida. Vlaggetjes en ballonnen in de Belgische kleuren verwelkomen ons. Chileense en Belgische vlaggen hangen vriendschappelijk naast elkaar. Een tiental stoelen hebben een wit kleedje aan met een grasgroene strik. Alles is voorzien om het feest buiten te laten doorgaan. De giften worden in een lokaal ontvangen en op schotels gelegd of in bekers gegoten.

20171216_191525.jpg

20171216_191706.jpg

De vrouwen van “Manos Libres” en de seniorengroep “Tia Florine” hebben een plaats gekregen onder het afdak. Enkele foto’s van hun groepen lachen me toe. Op een andere plaats hangen beelden van de kinderwerking.

20171216_191837.jpg

Ik houd me bezig om alle bekenden te verwelkomen en om de onbekenden te leren kennen. Er zijn vertegenwoordigers van het gemeentebestuur van Cerro Navia, van overkoepelende werkingen zoals PREVIENE (die actief is rond preventie van drugsgebruik, alcoholisme, seksueel overdraagbare ziektes, vroegtijdig ouderschap, vroegtijdig schoolverlaten, extreme armoede, enz), van PRODEMU ( een organisatie die werkt rond de rechten van de vrouw) van de sportfederatie van de gemeente, van het vicariaat van de solidariteit, van het wijkcomité, van Chigol (alternatieve straatvoetbal). Twee gemeenteraadsleden komen me begroeten en vertellen dat ze me nog kennen van toen ik hier werkte (tot 1990). Als kind namen ze deel aan de kinderwerking, later werden ze jeugdleiders… Prachtig!!!

20171216_200433.jpg

Jeffrey en Caterina, Sam en Silvia met Martin kwamen meevieren. Dat maakte ons enorm gelukkig. Onze familie en SOS-Chili waren nog nooit zo sterk aanwezig!

Het maakt me ook extra blij dat er jongeren aanwezig zijn van Crecer con Futuro en mensen uit de persoonlijke steungroepen van de verantwoordelijken.

20171216_200408.jpg

20171216_200349.jpg

Het feest is vooral informatief. De verantwoordelijken vertellen in het kort hoe ze in Rayen Mahuida belandden en wat ze nu doen. Maria, die reeds het langst actief is, vertelt ook over de beginjaren van het project en over de belangrijke steun door de familie Adriaens en SOS-Chili.

20171216_200441.jpg

20171216_200638.jpg

Ze legde haar vinger vooral op de wonde van het niet meer hernieuwde vruchtgebruik van het terrein waarop we Rayen Mahuida bouwden door administratief geknoei van de overheid. Daardoor liepen ze veel steun mis want niemand wil investeren in gebouwen die kunnen afgebroken worden.

Maria, Ruth, Patty en Tita, Juan (Chigol) Paola en Daniëla, allen komen aan bod. Een groepje jongeren van Chigol verrast ons door te Rappen… enkele kinderen van de kinderwerking zingen een kerstliedje, een groepje kinderen danst Cueca (de nationale dans) in traditionele feestkledij.

20171216_203838.jpg

20171216_205537.jpg

20171216_212724.jpg

Ik word naar voor gevraagd en krijg een geschenk dat volgens het bestuur uitdrukt hoe ik 40 jaar naast hen stond. Op glas gegraveerd staat de volgende tekst: “ Echte vrijgevigheid is geven terwijl je zelf niets over hebt”.  

20171217_111344.jpg

Daarna krijg ik het woord en ik spreek over de komende Kerstdagen en mijn vurige wens van vrede en diep geluk voor alle aanwezigen, hun families en heel de wereld.

20171216_210645.jpg

Later worden ook de oudste verantwoordelijken naar voor geroepen en die krijgen een zonnebloem. Zij waren als zonnebloemen… bloemen van hoop voor velen. Ook Linda, Mieke, ik en zelfs Deborah worden bedankt voor al die jaren van solidariteit.

De hapjes en frisdranken worden rondgedeeld. Er zijn borrelhapjes die geschonken werden door het gemeentehuis. De vertegenwoordiger van de burgemeester belooft nog werk te maken van het hernieuwen van het vruchtgebruik van het terrein.

20171216_211208.jpg

20171216_214410.jpg

Ik groet tientallen mensen en blijf met enkelen wat langer praten. Het is kouder geworden. Linda ging al naar huis. Stilaan loopt de binnenkoer leeg. Met Junior en Silvia bekijken we de keuken van de polyvalente zaal en van de groepen van Rayen Mahuida. De toestellen zijn hopeloos verouderd en versleten. In de zaal is er zelfs geen gasvuur meer sinds er enkele maanden geleden ingebroken werd. De deur konden ze al herstellen en beter beveiligen, met een ijzeren hek, maar een nieuw gasvuur kopen kon nog niet. Zij maken een afspraak met Paola, de voorzitster van Rayen Mahuida, om samen te bekijken hoe ze de keukens beter kunnen uitrusten. Jeffrey en Caterina hebben ook interessante voorstellen maar het is nu te laat om die te analyseren. Met hen zullen we morgen verder overleggen.

20171216_233831.jpg

Op het einde komen Roxana, haar zus Luisa met haar man Mario ons nog begroeten. Ze misten het feest wegens andere verplichtingen maar ze hoopten nog juist op tijd te zijn om mee af te sluiten. Roxana en Luisa werkten jarenlang mee in het project en Roxana steunt nog altijd de activiteiten via de persoonlijke steungroep van Maria. Dankbaar en hoopvol ga ik met hen, Deborah en Mieke naar huis. Bij Maria kunnen we nog een tijd bijpraten.

Nu ga ik slapen. Ik ben zeer bewust dat de vrouwen alles gedaan hebben om ons één ding duidelijk te maken: “Laat ons nog niet vallen, a.u.b.!” Ik ben diep ontroerd en bid spontaan om wijsheid. Hoe kan ik verder iets  betekenen voor deze mensen?

 

Advertenties