van 11 tot en met 14 december 2017

Maandag 11 december

We kwamen terug bij Maria met Deborah. Ze vergezelde ons zeer gelukkig. Tevreden over de tijd bij haar ouders en vooral tevreden omdat ze meter werd van Martin en zoveel aandacht kreeg van haar broers. Verwonderlijk genoeg was ze ongelooflijk blij omdat ze mee mocht bij Maria Otiz en in een bed op dezelfde kamer als ik kon slapen. Ze werd welgezind wakker.

Vandaag trokken Deborah en ik er op uit. Eerst gingen we tot Metro Tobalaba waar we Bie ontmoetten, dicht bij haar werk op de Belgische ambassade. We hadden de sleutels nog van hun huis in Valparaiso. Een mooie gelegenheid om elkaar nog eens te zien en om bij te praten.

20171211_151754.jpg

Van daar spoorden we naar Bella Vista in La Florida. Daar we met Mariette Verbeke een afspraak hadden in de late namiddag gingen we eerst een kleedje kopen voor Deborah. Ze moest er picobello uitzien als bruidsmeisje van Jeffrey en Caterina.

20171211_151730.jpg

de stad doorkruisen per Metro 

Even na 13 uur kwamen we bij Mariette aan. Ze was zeer moeilijk op de been maar we genoten alle drie van enkele uurtjes samen. We gingen zo op in ons gesprek dat we vergaten foto’s te nemen! Toen we met de Metro en daarna nog met een bus thuisgebracht werden was het al tijd om te gaan slapen.

20171211_125035.jpg

moe terug naar Santa Clara, wel 40 km.

 

Dinsdag 12 december 2017

Vandaag en andere dagen had ik belangrijke gesprekken met de verantwoordelijken van de verschillende luiken in Rayen Mahuida. Ook met de leden van de stuurgroep. Yasna en Maickol kwamen over de plannen van Crecer con Futuro praten. 19 december zullen we de laatste keer samen zitten om het project voor 2018 te bekijken.

Om 18 uur werd van mij verwacht dat ik bloemkolen met witte saus, aardappelen en kip zou klaarmaken. Dat deed ik dan ook. Michel, de kleinzoon van Maria, was onze eregast en ik was zeer gelukkig omdat het hem smaakte.

Een zonnige dag met terug eens een lekker einde.

 

Woensdag 13 december

Een dagje van administratie, terug wat vergaderen en ’s avonds kwam Marcelo Deborah en mij halen. Linda en Mieke waren aan extra rust toe en bleven in het gastenverblijf. Magaly, de vrouw van Marcelo, Popy, haar zus, dochter Sophia en Marcelo verwenden ons met hapjes en drankjes terwijl we de avond aan elkaar praatten. Deze solidaire vrienden hebben gedurende jaren meegewerkt in Santa Clara en Marcelo steunt nog altijd de groep van Crecer con Futuro.

 

Donderdag 14 december.

Vroeg uit de veren. De grote dag voor Jeffrey en Caterina was gekomen. Jeffrey wou absoluut dat Mieke zijn getuige werd en Deborah het bruidsmeisje dat de ringen zou afgeven en mee zijn huwelijkscontract zou tekenen. Ik nam voornamelijk foto´s.

Het werd een mooie zonnige dag. Familie en vrienden van Jeffrey en Caterina vierden met hen mee. Het werd een bescheiden maar vrolijk feestje. Wij, als vertegenwoordigers van de familie in België, waren zeer blij dat we er konden bij zijn. Het Kerkelijke huwelijk is gepland voor maart. Hierna enkele foto´s om mee te genieten:

20171214_084941.jpg

jong en vrolijk vóór de grote stap

20171214_093517.jpg

De ambtenaar van de Burgerlijke stand neemt zijn tijd om Jeffrey, Caterina, de getuigen en aanwezigen uit te leggen wat een goed huwelijk inhoudt.

20171214_093733.jpg

Deborah mag de ringen afgeven

20171214_093812.jpg

De bruid en de bruidegom mogen elkaar kussen

20171214_093849.jpg

Na het jonge paar mogen ook de getuigen het huwelijkscontract tekenen

20171214_093956.jpg

Ook Deborah haar handtekening is belangrijk!

20171214_094148.jpg

en dan kan Linda Gods zegen doorgeven…

20171214_100242.jpg

feestje 

20171214_102255.jpg

Gelukkig zijn ook Sam, Sylvia en de kleine Martin er om mee te vieren

20171214_103946.jpg

tante Deborah en Martin

20171214_113714.jpg

ja, ja ik was er ook!

20171214_173638.jpg

We eindigden tenslotte in de Spaans Club met een lekker etentje

 

Advertenties

van 9 tot 11 december

Van 9 december 2017 tot en met 11 december 2017:

Met een klein uur vertraging kwamen we in Santiago aan. Onderweg ter hoogte van Chillan een lekke band gehad. Gelukkig was er vrij snel een technische dienst ter plaatse en mochten we blijven zitten. Zo’n lange afstandsbussen zijn wel vrij comfortabel maar toch is het niet gemakkelijk om goed te slapen.

DSC02210.JPG

Daar we wisten dat Maria al vroeg in de morgen weg was met de senioren, voor een daguitstap, verkozen we om een sandwich te eten vooraleer verder te rijden naar Santa Clara.

Het weer – thuisgevoel maakte zich opnieuw meester van ons. Wat een geluk dat we in bed konden uitrusten van de lange reis.

In de namiddag gingen we naar het Centraal Station om nog wat inkopen te doen. We aten daar in een reusachtige refter met tientallen eetstands. Dit keer kozen we voor Nasi.

20171209_165309.jpg

Er was ongelooflijk veel volk in en rond het Centraal Station. Zo’n drukte is nauwelijks te bevatten. We reden terug met de bus naar Santa Clara en probeerden daarna wat te schrijven. Maria kwam tevreden en voldaan terug van de uitstap.

Zondag 10 december 2017

Een paar weken geleden nodigde Sam, de oudste broer van Deborah, ons uit naar het doopfeest van zijn zoontjes: Thomas (bijna 3) en Martin (3 maanden). Wij waren heel benieuwd om Sam en zijn vrouw Silvia te zien samen met gans de familie en hun vrienden.

Caterina en Jeffrey wachtten op ons aan de Metro van ‘La Escuela Militar’. Met hun auto geraakten we probleemloos in La Colina – Santa Elena. Alleen waren we er zeer moeilijk geraakt.

Deborah stond ons buiten op te wachten. Ze was zeer gelukkig ons te zien. Samen gingen we binnen en begroetten alle gasten. Het was een enige gelegenheid om al deze mensen te zien en om enkelen wat beter te leren kennen.

20171210_182041.jpg

Het was 36 graden, de warmste dag tot hiertoe. Een afdak zorgde voor de nodige schaduw en in de namiddag was daar dat verkwikkend windje. Het feestje was luchtig en gezellig opgevat en alle aanwezigen waren vriendelijk. Thomas kreeg veel speelgoed en was heel opgewonden. Martin was rustig tot hij pap wilde en na de melkvoeding was hij weer rustig.

20171210_144258.jpg

20171210_160230.jpg

Daar de doop in de kerk verlegd was van 14 uur naar 19 uur feestten we voor de doop. Voor ons was dat niet echt een probleem maar Thomas was doodmoe en kon niet voldoende slapen voor de doop.

In de kerk waren familieleden van 7 dopelingen. De kinderen die gedoopt werden hadden allemaal verschillende leeftijden. De oudsten wisten duidelijk beter waarover het ging dan de kleinsten. Voor Thomas was het een ongewone gebeurtenis die zijn ontdekkingszin onweerstaanbaar prikkelde. Hij wou alles zien en aanraken en ging voortdurend op onderzoek. Er was een koor dat zichzelf begeleidde met muziekinstrumenten.

20171210_190914.jpg

20171210_190215.jpg

De priester deed zijn best om de ouders, meters en peters zo goed mogelijk te betrekken en om hun opdracht in verband met de christelijke opvoeding van de dopelingen duidelijk te maken.

DSC02236.JPG

Annemie en Manuel werden de meter en peter van Thomas. Jeffrey en Isa werden peter en meter van Martin. Deborah mocht Jeffrey assisteren. Ze voelde zich DE meter. Mooi!

20171210_190256.jpg

Na de doop keerden we allen terug naar het huis van Silvia en Sam. We aten nog een stukje van de blauwe taart.

DSC02284.JPG

DSC02285.JPG

Daarna bracht Annemie ons naar de Metro. Wat een dag! Wat een familiegebeuren! Linda merkte terecht op: “Onze stamboom zal hier verder gaan”. Moest ons vader dat weten….

van 5 december tot en met 8 december 2017

 

Van 5 tot 9 december 2017

Wat voor velen een reis zou zijn naar de provincies van de rivieren en grote meren, van Vulkanen en Zwitserse berglandschappen van Wellness – centra met warmwaterbronnen, van steden met veel Duitse invloeden zoals Osorno en andere toeristische trekpleisters verliep bij ons heel anders.

Wij reden naar Valdivia om wat tot rust te komen in een mooie omgeving en om van daaruit vrienden en familie te gaan bezoeken.

DSC01901.JPG

even uitrusten op weg naar het hotelletje

Ik kende een hotelletje aan de oever van de Calle Calle – rivier. Uit ervaring wist ik dat het mooi gelegen was en dat de bediening niet te duur en voortreffelijk was. Daar Linda zich de laatste kilometers van de reis misselijk voelde besloten we om rustig, met pak en zak, naar het hotelletje te wandelen. Het wandelpad langs de Calle Calle gaf ons al dadelijk een vakantiegevoel.

DSC01900.JPG

Moe maar tevreden kregen we een kamer van drie personen toegewezen met zicht op de Calle Calle. Het was gelukt! Toen we na een ontbijtbuffet gingen rusten hadden Mieke en Linda al lovende woorden gesproken over ons verblijf.

20171205_182107.jpg

zicht vanuit onze kamer

De dagen daarna vulden we met wandelen langs de Calle Calle, een bezoek aan een visafslag waarbij enkele standjes met ambachtelijke producten stonden, het bewonderen van zeeleeuwen, meeuwen, gieren, een stapje in de binnenstad tot een grootwarenhuis en een overdekte markt en het eten van visschotels in een paar eetgelegenheden (liefst met mooi uitzicht).

20171205_151342.jpg

20171205_144207.jpg

We genoten volop van elkaar en praatten over van alles en nog wat. Vooral werd tussendoor veel gerust want hoe dan ook de reis, de uitstappen en de ontmoetingen waren energievreters en energie had Linda niet op overschot.

20171206_134704.jpg

20171206_134545.jpg

Donderdag 7 december stond het bezoek aan Veronica, haar man Nelson, hun pleegzoon Javier en dochter Andrea op onze agenda.

We reden met een gewone stadsbus en genoten van het landschap. We maakten zoveel mogelijk foto’s door de vensters. Het landschap was zeer mooi maar het blijft ons opvallen hoeveel gezinnen nog heel slecht gehuisvest zijn.

20171207_101820.jpg

Linda kon niet echt meegenieten vanwege misselijkheid. Gelukkig verminderde die in de mate dat ze zich kon afsluiten voor de hevige lichtinval en de voorbijflitsende bomen en huizen. De bochten deden geen deugd! Achteraf kon ze op onze foto’s toch zien waar we voorbij gereden waren!

We werden door Veronica met open armen ontvangen en stapten met haar naar haar huis. Een frisse wind maakte dat we onze jassen goed moesten sluiten.

Een kwartiertje later begroetten Nelson en Javier ons. Linda had jaren geleden aanvaard om meter te zijn van Javier. Javier was sterk gegroeid sinds de laatste keer dat ik hem zag. Hij is nu 26 maar mentaal is hij nog een kleine jongen. Duidelijk dolgelukkig met het speelgoed dat Linda hem gaf stootte hij enkele opgewonden kreten uit. Een paar woorden konden we begrijpen zoals: “Tia en Javier”.

20171207_113338.jpg

We speelden tot zijn grote vreugde met de ballon. Soms hield zijn blik ons observerend vast. Wat hij dacht en wou zeggen was meestal niet te achterhalen maar hij leek duidelijk te weten wat hij wou. Hij genoot van onze aanwezigheid.

We keken naar foto’s van de familie en luisterden naar hun verhalen. Ze hadden al veel tegenslagen achter de rug maar waren toch vooruit geraakt. Ze leefden beter en gelukkiger dan in Santa Clara.

Veronica had een lekker middagmaal bereid met zalm. Andrea, die in de buurt werkt, kwam mee-eten. De uren vlogen voorbij en rond 15:30 vroeg Linda om naar het hotel te gaan. Vroeger dan voorzien namen we afscheid maar iedereen was tevreden omdat we elkaar toch gezien hadden.

20171207_142248.jpg

Een paar uur later waren we weer in Valdivia. We kochten wat broodjes onderweg om rustig op te eten in onze kamer.

Vrijdag 8 december stond het bezoek aan Flor en haar familie centraal. Evenals Veronica woonde Flor vroeger in Santa Clara. Meer nog dan Veronica had ze jarenlang prachtig werk geleverd in Rayen Mahuida. Ze was hoofdverantwoordelijke en directielid geweest. Als wijze, overtuigde Christen was ze een grote aanwinst voor de organisatie. Flor woont nu met haar man en een tante in Nueva Imperial. Omwille van de afstand van Temuco, waar we van de bus stapten, naar Nueva Imperial en de misselijkheid van Linda beslisten we in Temuco te blijven.

20171208_140550.jpg

Na een ritje naar een heuveltop, met uitzicht over de stad, een middagmaal in een volks restaurantje en een bezoek aan een kerstmarkt reden we naar het huis van Evita. Haar man was weg maar haar dochtertje, Elisabeth, was bij haar thuis. Ze waren blij met onze komst. Evita zocht vooral contact met Linda. Zij is ook een overtuigde Christene en vertelde honderduit over haar bekering en over hoe ze leeft en werkt als Christen.

DSC02166.JPG

Om 23u13 hadden we een terugreis naar Santiago. Anders dan voorzien stopten we ’s morgens niet in San Fernando. Toen we hoorden dat Walter er niet zou zijn om ons te ontvangen, wijzigden we onze reisplannen. Wij vernamen ondertussen ook dat Deborah al terug bij haar mama Toty was omdat Walter het te druk heeft in deze kersttijd.

van 3 december tot 4 december 2017

3 december 2017

Om 11 uur hadden we met Jeffrey en Caterina afgesproken aan het Wapenplein (Plaza de Armas), Centrum-Santiago. Ondanks het feit dat Jeffrey in zijn examen zit en dat Caterina voltijds werkt, waren ze er in geslaagd om voor Mieke de nodige medicatie te verkrijgen.


20171203_112822.jpg

 

DSC01784.JPG

 

Ze had deze echt nodig omdat een deel ervan in haar verloren valies zitten.We maakten er een gezellige tijd van en tenslotte nodigden Jeffrey en Caterina ons uit om bij hen te middagmalen.Wij spoorden met de Metro naar Las Condes en kwamen daar in een andere wereld terecht.

 DSC01810.JPG

Hier leven de Chilenen die zich een betere levensstandaard kunnen veroorloven dan de mensen in Santa Clara. Wij spoorden met de Metro naar Las Condes en kwamen daar in een andere wereld terecht. Hier leven de Chilenen die zich een betere levensstandaard kunnen veroorloven dan de mensen in Santa Clara. Toen we enkele uren later weer thuis waren rustten we wat en deden schrijfwerk.

Tegen 21u30 werd ik verwacht in de vergadering van Crecer con Futuro. 17 jonge mensen en enkele moeders zaten rond Yasna. Ze bereidden een vorming-tweedaagse voor. Er moesten nog praktische afspraken gemaakte worden en sommigen hadden nog niet helemaal begrepen wie er wel meekon en wie niet. Yasna herhaalde dat zij die mee wilden werken aan de vakantiekampen mee mochten want de vorming was vooral een voorbereiding op de organisatie van de vakantiekampen. De moeders waren ook erg betrokken en vertelden over hun ervaring aan enkele nieuwkomers.

20171203_211857.jpg

Het deed me deugd om deze groep bezig te zien. Voor we terug naar België gaan zullen we zeker nog samenkomen! Dan zal ik ook een verslag krijgen van de tweedaagse en hun toekomstplannen! Ik ging rond 23 uur tevreden naar huis!

Maandag 4 december.

Na het ontbijt begonnen we onze kleine valiezen in te pakken. De dag was gekomen dat we naar het Zuiden van Chili zouden gaan. Eerst stond Valdivia op onze agenda, met een bezoek aan Veronica en haar gezin in Los Lagos. Op de terugweg werd een bezoek aan Flor in Temuco (Nuevo Imperial) vastgelegd. Daarna planden we om naar San Fernando te rijden om daar Walter en zijn gezin te ontmoeten. Dus we moesten op heel wat voorbereid zijn!

Voordat we vertrokken gingen we eerst naar Rayen Mahuida. Daar was de groep van de senioren samen gekomen onder leiding van Maria. Overlijdens en ziekte hadden de groep ernstig uitgedund. Wel zag ik een paar nieuwe gezichten. Ze waren met een 15-tal.

20171204_162952.jpg

We werden opgetogen verwelkomd. De vrouwen vertelden spontaan over de werking van de groep en hoe graag ze samen kwamen. Ze vonden dat ze op hun leeftijd vooral moesten kunnen ontspannen. Ze vulden hun tijd samen dan ook met activiteiten waar ze wekelijks naar uit konden kijken zoals: samen bewegingsoefeningen doen (zelfs dansen), samen zingen, bingo spelen, handwerk maken en samen eten. Nu het werkjaar eindigde, stonden hen enkele uitstappen te wachten… naar een recreatieoord voor bejaarden en naar een wellness-centrum speciaal voor senioren. Daar hadden ze het ganse jaar naartoe gewerkt en iedere week wat voor gespaard. Er hing al een vakantiesfeer in de groep. Ik vond het vooral ontroerend toen ze hun lijflied zongen. Het ging over de sterke en zwakke kanten van ouder worden en over de hoop en het geloof waarmee ze naar hun levenseinde gaan.

20171204_161408.jpg

We rukten ons los uit de wereld van Santa Clara en reden naar de plaats waar men de bussen neemt naar het Zuiden. Probleemloos vonden we een bus die ons in comfortabele zetels kon vervoeren naar Valdivia. Meer dan 10 uur zouden we rijden om de 849 km. te overbruggen.

DSC01894.JPG

zaterdag 2 december 2017

Zaterdag 2 december 2017

Om 11 uur werden we bij Carmen Prado verwacht. Carmen was gedurende jaren de verantwoordelijke van de groep van volksgezondheid. Zij was ook een van de eerste vrouwen die, na een cursus van EHBO, zeer intensief meewerkten aan allerlei activiteiten i.v.m. gezondheidszorg. Om haar voor haar inzet te belonen nodigde ik haar 22 jaar geleden uit naar België voor een verblijf van 1 maand. Ze heeft veel foto’s en goede herinneringen aan die tijd. Graag wou ze dan ook weten hoe verschillende bekenden het stellen. Onder andere aan de hand van het zakfotoalbum van Linda konden wij nieuws uit België doorgeven.

DSC01757.JPG

Ze vertelde natuurlijk over haar leven. Nog altijd gaat ze mensen aan huis verzorgen en inspuitingen geven. Ze is actief in verschillende groepen die werken rond rechten van vrouwen en bejaarden en gezondheidszorg. Haar thuissituatie is veel verbeterd in vergelijking met vroeger. Veronica, haar jongste dochter en haar man verdienen goed hun brood. Hun twee zoontjes zijn echte schatjes.

20171202_125910.jpg

Veronica en Facundo

20171202_130006.jpg

Damián en Fernanda

DSC01750.JPG

Ximena en Fernanda

Ximena, nu thuis omwille van een operatie, werkt normaal gezien ook. Zij heeft één dochtertje. Terwijl ze nog in herstelverlof is bedrukt ze T-shirts voor kinderen en verkoopt die op de markt. Carmen haar man werkt, ook al is hij al op pensioen. Hij is een geliefde opa en steunt zijn familie. We waren enkele uren bij elkaar en aten samen een voedzaam middagmaal.

 

20171202_150122.jpg

In de namiddag hielden we ons tamelijk rustig bezig. Linda, hoofdzakelijk met het werken op haar blog. Ook ik was daar af en toe zoet mee. Mieke ging wandelen in de wijk en sprak met verschillende kinderen en volwassenen. Ze komt steeds met andere verhalen thuis. Wij spraken af dat we Mieke vooral aan het woord zullen laten tijdens de infonamiddag op 20 januari (zaal Elckerlyck, Erembodegem – Terjoden om 15 uur). Linda en ik schrijven tenslotte al veel voor de blog. Mieke neemt de meeste foto’s en kan daarmee veel beter de realiteit weergeven die we hier beleven.

Ruth kwam Linda rond 19u15 ophalen. Zij gingen samen naar een Evangelische dienst (zie blog Linda: http://www.onderwegmetlinda.be intypen op google).

Maria, Mieke en ik gingen naar de Bingo die georganiseerd werd door vrienden en familie van Yaritza en Jusa. Eerst waren er weinig mensen en konden we met allen rustig praten. We zagen Monserat, nichtje van Jusa, Constanza Aliaga met partner en kindje, Paulina (zus van Yaritza) met twee van haar kinderen (Antonia en Martin), Nayara, het dochtertje van Yaritza was heel blij omdat we er waren want zij deed in 2012 bijna dagelijks mee aan de werking met de pajaritos (vogeltjesclub), toen ik hier 3 maanden verbleef. 

20171202_215526.jpg

Nayara, Monserat en Antonia

Wij vernamen waarom Jusa zo geliefd werd: hij nam jaren deel aan de kinder- en jeugdwerking georganiseerd door José Zapata. Deze richtte percussiegroepen op en bereikte zo honderden kinderen en jongeren. Jusa werd lesgever in percussie en toen hij met Yaritza en zijn kinderen naar Cauquenes vertrok begon hij zich ook daar in te zetten. De kinderen hadden daar geen jeugdbewegingen noch kinderwerkingen. Hij  begon de kinderen in hun vrije tijd samen te brengen. Hij was een echte pionier op dat vlak en moest veel vooroordelen overwinnen. Twee jaar geleden werd zijn eerste percussiegroep gevormd.  Niet lang daarna begon hij ontmoetingsdagen te organiseren tussen groepen waardoor de kinderen o.a. op reis konden en hun eigen land beter leerden kennen. Hij en andere lesgevers leidden heel wat jongeren op die meehielpen om de kinderen tussendoor ook leefregels mee te geven en om hen te beschermen en met de nodige zorg te omringen. Jusa was tot in de buurlanden bekend en organiseerde ook contacten tussen groepen van verschillende landen. Jusa kreeg een hartstilstand in de fleur van zijn leven.

Ik voel me zo betrokken omdat José Zapata, eens de monitor van Jusa, een van de kinderen was die deelnamen aan de vakantiekolonies toen ik die nog organiseerde. Hij volgde vormingen om monitor en jeugdleider te worden. Hij was er in de tijd dat mijn broer Peter het jeugdwerk leidde en meehielp om La Chomilla te stichtten (een jeugdgroep die het leven van veel jonge mensen in de wijk zou veranderen). Nooit had ik toen gedacht dat hij op zijn beurt kinder- en jeugdwerkingen uit de grond zou stampen.

Niusta, de dochter van José kwam naast mij zitten, zijn vrouw rechtover mij. Wij hadden een heel goed gesprek. Zij geeft vorming aan de premonitoren van Rayen Mahuida en beëindigt volgende week haar studies van kleuteronderwijzeres  voor kinderen met een beperking. Zij heeft, net als haar ouders, een zeer solidair hart!

20171202_223459.jpg

Niusta en Yaritza

Toen we al meer dan een uur in het lokaal zaten kwam Ruth met Linda terug. De Bingo was nog niet begonnen! Daarna speelden wij 2 ronden mee en Linda keek toe. Plezante manier om geld in het laadje te brengen. De geschonken prijzen zetten aan tot het kopen van een kaart. Ondertussen werden frieten verkocht en drank. Hopelijk bracht het goed op voor de familie!

We waren blij dat we ingegaan waren op de uitnodiging van die familie en onze steun hadden betuigd het was een zeer belangrijke avond.

van 30 november tot en met 1 december 2017

Van 30 november tot en met 1 december 2017

Donderdag 30 november kregen we bezoek van Yasna, de dochter van Ruth.

Het deed deugd elkaar weer te zien en haar te horen vertellen over haar dagdagelijks leven en haar inzet voor de jeugd van Santa Clara. Zij is één van de koptrekkers van de jeugdgroep: “Crecer con Futuro” (Opgroeien met Toekomst). Deze jeugdgroep slaagde er in een VZW te worden en te groeien. Ze leggen veel nadruk op vorming van jeugdleiders en werken met kinderen. Ze trekken hun kinderwerking open tot de buurtwijken en ze slaagden er in om voldoende lokale steun te vinden om hun activiteiten te financieren.

20171130_181140.jpg

Yasna werd enkele maanden geleden onverwacht zwanger van haar vierde kind maar toch heeft dat haar niet tegengehouden om verder te werken. Ze legde uit dat ze niet anders kan dan haar hart volgen. Daar ze sinds haar kinderjaren zoveel steun kreeg vanuit het project wil zij nu ook steun geven aan anderen. Nu is haar financiële situatie beter omdat ze samen met haar man goed werk hebben maar ze kent de noden van vele gezinnen in de wijk en wil niet dat die kinderen en jongeren verloren gaan. Met dank denkt ze aan hun Belgische meter en peter die hen al zoveel jaren steunen. Yasna en de jongeren die mee aan de kar trekken van Crecer con futuro doen dat op vrijwillige basis. Het zijn allemaal kinderen of reeds kleinkinderen van moeders en vaders die in de tijd dat ik nog in Chili werkte, uit grote nood, betrokken waren bij de werking van onze solidariteitsgroepen. Mieke merkte terecht op dat Yasna symbool kan staan voor de 40 jaar solidariteit tussen ons volk en dit volk… Yasna werd 40 dit jaar!

Vrijdag 1 december 2017

Met Linda en Mieke gingen we weer op stap… naar het Centrum van Santiago. We reden kilometers langs veel te eenvoudige woningen, soms maar stalletjes, tot we aan de betere stadswoningen en winkelstraten kwamen.

20171201_111756.jpg

 

We wisselden wat geld en kregen nu 758 pesos voor 1 euro. Daarna liet ik mijn sandaal maken. We genoten van het bruisend stadsleven met hier en daar figuren die onze aandacht trokken. Op creatieve manieren verkrijgen ze zo geld.

20171201_150954.jpg

Er zijn ook veel mensen die iets proberen te verkopen, hier en daar een bedelaar maar veel minder dan jaren geleden. Plots klonk er zeer hard trommelgeroffel, vooral Linda had er pijn omwille van haar hoorapparaten. Gelukkig konden we net een galerij invluchten.

We bezochten De Moneda, het vroeger presidentieel paleis (dat gebombardeerd werd bij de staatsgreep van 1973 en waarin president Allende gedood werd).

DSC01717.JPG

Deze plaats met zijn gruwelijk verleden werd gerestaureerd en staat nu als museum en cultureel centrum open voor het publiek. Er zijn enkele winkels in onder gebracht waarin men typische Chileense producten verkoopt. Via beelden en infoplaten konden we leren over de geschiedenis van het Chileense volk en over de productiestappen van sommige gebruiksvoorwerpen zoals rieten manden, geweven tapijten en kledingstukken, kommetjes en vaten. Mieke haar aandacht ging naar mythologische figuren die daar uitgebeeld waren met de nodige uitleg.

DSC01728.JPG

DSC01727.JPG

 Het werd al gauw tijd om terug te keren naar Santa Clara.

Thuis bij Maria konden we ons nog wat verfrissen vooraleer om 17 uur naar de kinderwerking in Rayen te gaan. Patty, Tita en 5 premonitoren werkten daar met 16 kinderen. Ze zaten in groepjes rond kleine tafeltjes en knutselden een sneeuwman in elkaar. De activiteit was goed voorbereid en het contact was aangenaam. We bleven een beetje toekijken, sloegen een praatje met de kinderen, deelden wat chocolade uit en ballonnen en namen daarna afscheid om naar de vrouwengroep van Ruth te gaan.

20171201_171932.jpg

20171201_172308.jpg

 

19 dames zaten rond tafels. Ze vertelden ons over de activiteiten die ze het voorbije jaar deden.   Toen we daar zaten kwam Renato (lid van de wijkraad) binnen. Hij legde de vrouwen uit dat een medisch team aanvaard had om over 10 dagen in Rayen Mahuida spreekuur te houden. Iedereen die een dokter nodig had kon zich inschrijven. 65 plussers konden rekenen op een uitgebreider onderzoek en zelfs op een bloedafname. De vrouwen waren tevreden!

20171201_175352.jpg

Er werd gezorgd voor koekjes, gebak en frisdrank en Ruth en haar medewerksters waren echt in de weer om alles goed te laten verlopen. Wij gingen rond met pralines uit België.  De sfeer was zeer goed

Toen we terug naar huis gingen zagen we dat er net een vormingssessie begon voor premonitoren onder leiding van Niusta. Een tiental tieners kwam samen maar Linda was te moe geworden en we bleven niet bij hen.

In het bureeltje maakten enkele vrouwen de uitnodigingen klaar voor het solidariteitsfeest. Wij groeten hen en gingen door.

DSC01688.JPG

Deze namiddag kregen we Rayen Mahuida in volle actie te zien. Dat maakte ons blij en dankbaar!

Maria had voor die avond een lekkere cazuela klaargemaakt (lijkt op Gentse waterzooi maar met maïskolven bij). Dat was terug een zeer lekkere afsluiter.

20171201_211926.jpg

van 28 november tot 30 november 2017

Vertrek uit Valparaíso 28 november 2017

Nog eens lekker geslapen in ons tweede verblijf. Een ontbijt en dan alles inpakken, opkuisen en weg waren wij! Het kostte wat moeite om een taxi te vinden maar we geraakten zonder problemen aan de plaats waar we de bus moesten nemen naar Santiago.

DSC01579.JPG

We mochten direct instappen! Mieke filmde door het raam de omgeving. Een man die achter ons zat begon een gesprekje met mij. Hij had ook al van alles meegemaakt…

20171128_124548.jpg

DSC01638.JPG

Het weer was de laatste twee dagen eerder fris geweest in Valparaíso maar in Santiago was het warm. Een zwoele wind verwelkomde ons na een busreis van twee uur. We hadden geluk met de taxi en na nog een kwartiertje kwamen we thuis bij Maria. Zij ontving ons met haar bekende, gastvrije glimlach en het gastenverblijf rook uitnodigend naar pasgekuist.

Daar we plots alle drie met het internet verbonden waren, dankzij het draadloos internet van Michel, de kleinzoon van Maria, begonnen we met onze ervaringen op de blog te zetten. Verschillende mensen zaten daar echt wel op te wachten! Tot hiertoe viel alles zeer goed mee voor ons allen. We zijn zeer blij omdat Linda op haar tempo en met de nodige rust van alles mee kan genieten. Het is ook verrijkend om alles wat we meemaken met elkaar te kunnen bespreken.

DSC01343.JPG

Na een gezond middagmaal gingen Mieke en ik naar de plaats waar ik vroeger woonde en van waaruit ik hier werkte. Carmen Prado was daar met haar groep samen (14 vrouwen en 1 man) . Ze vierden juist de verjaardagen van allen die jarig waren in het laatste semester. Een overvloed aan broodjes en gebak stonden op de tafels. De mensen waren blij met onze komst en we zaten een uurtje bij hen terwijl we luisterden naar wat ze te vertellen hadden. Het is duidelijk dat dit soort groepen voor oudere en zieke mensen wel heel belangrijk is. Ze komen hun huis uit en maken er samen een gezellige tijd van. Af en toe lukt het de verantwoordelijken om lesgevers, dokters, sociale assistenten, therapeuten, politiekers en zelfs zangers uit te nodigen om zo in te spelen op de vraag en de noden van de groep. We leerden de nieuwe voorzitster kennen. Ze ziet er bekwaam en gedreven uit. Enkele dames hielpen haar om de anderen te bedienen.

20171128_174858.jpg

Na een tijdje gingen we met Carmen naar buiten. Er staat een nieuw lokaal op het terrein, daarin woont een gezin van Haïti. Sinds de grote aardbeving zijn er vele gezinnen uit Haïti gevlucht. Ze hebben zich verspreid over gans Latijns Amerika en duidelijk ook over Chili.

DSC01672.JPG

DSC01664.JPG

Het lokaal dat Peter eens hielp mee opbouwen voor de jeugd is een kapel geworden. De parochiepriester komt één keer per maand langs voor een misviering. Kinderen en koppels worden  hier voorbereid op de sacramenten. Dit terrein wordt reeds lang beheerd door de Katholieke kerk. Het interessante is dat zo ook het pastorale luik dat we eens opstartten blijft verder leven. Spijtig genoeg omarmde de Katholieke nooit het sociale luik waaruit Rayen Mahuida groeide.

DSC01654.JPG

 

Ons huis werd omgevormd tot een vergaderlokaal, alles is vernieuwd op kosten van de lokale Kerkgemeenschap… vanuit België hoeven we ons hierover geen zorgen te maken.

Mieke maakte een foto van een mozaïek die gemaakt werd op één van de muren van het domein naar een ontwerp dat ik zelf tekende in de tijd dat de vrouwen nog wandtapijtjes maakten om een extra inkomen te hebben.

DSC01653.JPG

Op de terugweg naar huis wou Mieke één van haar peetkinderen bezoeken. Het meisje van weleer is nu een jonge moeder. Ze besteedt haar tijd vooral aan het helpen van haar moeder (die al jaren sukkelt met haar gezondheid) en de verzorging en opvoeding van haar dochtertje van 5. Ze leven zeer povertjes. Samen maken ze prachtige bloemen van inpaklint en zakjes die deels katoen en deels breiwerk zijn. Wij kochten wat handwerk en maakten daarmee hun dag zeker wat mooier.

20171128_182213.jpg

20171128_182518.jpg

DSC01676.JPG

De rest van de dag werkten we vooral aan onze blog.

Woensdag 29 november:

Om 10 uur zaten we al samen met de stuurgroep van Rayen Mahuida. Nu was ook Patty van de partij. Daniëla was er niet want zij had verplichtingen i.v.m. haar studies. Wij luisterden eerst voornamelijk naar Patty haar ervaringen. Ook voor haar was het geen gemakkelijk jaar geweest omwille van gezondheidsproblemen. Ze had samen met Tita het kinderwerk in stand kunnen houden maar niet kunnen uitbreiden en de premonitoren die ze begeleidden waren slechts met vijf. Toch was ze tevreden over de dingen die ze wel bereikt hadden.

20171129_121616.jpg

20171129_121534.jpg

Hoe meer vragen we stelden, hoe meer we te weten kwamen over onopgeloste problemen die verhinderen dat Rayen Mahuida meer en betere diensten kan verlenen. Wij spraken dan ook onze bezorgdheid uit en deden enkele voorstellen.

Voor we uit elkaar gingen, spraken we af dat Paola en ik zouden samenkomen om de vergadering van de volgende dag met de coördinatiegroep voor te bereiden.  Dat deden we dan in de namiddag.

Voor de rest werkten we vooral verder aan onze blogs.

30 november 2017:

We zaten samen met de coördinatiegroep. Juan van de werking met de straatkinderen was er, Tita van de kinderwerking, Augustina, verantwoordelijke voor de verhuur en onderhouden van de polyvalente zaal en de meubels, Lina en Maria Eugenia als vertegenwoordigsters van de seniorenwerking, Paola als voorzitster, Ruth van de werkgroep “Manos libres”= “Vrije Handen” en de boekhouding en Maria, als verantwoordelijke van de seniorenwerking.

20171130_111727.jpg

20171130_111753.jpg

Het deed goed naar iedereen te luisteren, samen de werking van Rayen Mahuida onder de loep te nemen, voorstellen te doen voor de toekomst, het solidariteitsfeest voor te bereiden dat op 16/12 zal doorgaan om 40 jaar solidariteit te vieren tussen mensen van België en mensen van Chili.

We planden een laatste vergadering op 19 december en besloten om dan enkele knopen door te hakken en de grote lijnen voor 2018 vast te leggen. Dan zullen we ook al iets moeten zeggen over de steun die we in 2018 willen geven vanuit België.

20171130_141855.jpg

Ruth had ons uitgenodigd om na de vergadering bij haar thuis een broodje te eten en dat deden we graag. Samen herinnerden we ons haar verblijf in België en babbelden er gezellig op los. Ze was vooral gelukkig omdat al haar kinderen werk hebben, Filipe, Maria en hun dochtertje bij haar wonen en omdat op het ogenblik haar zwakke longen haar niet te veel last bezorgen. Natuurlijk ging al haar dankbaarheid op de eerste plaats naar God, die haar zo goed beschermd had, zelfs als ze doodziek in de kliniek lag… Ze nodigde ons uit om mee naar een evangelische samenkomst te gaan en was heel gelukkig omdat Linda de uitnodiging kon aanvaardden. 

20171130_142536.jpg

In de namiddag kwam Yasna, haar dochter nog op bezoek maar dat is voor een volgende keer…